Yazar: Nurhayat Orencik

Dünya cenneti olan vatanımızda huzurla yaşamak istiyoruz. Başımızdaki yetkililer acilen bunu sağlamak üzere kolları sıvamalıdır.

Öyle güzel yaşayalım ki kabrimizde her seher bir gül açsın, her gece bir bülbül ötsün.

Hayat görerek öğreniliyor.  Benim de üç çocuğum var. Hiç aklıma gelmiyor ki son zamanımda ben, yalnızca “ben”le kalayım.

“Saatin kendisi mekân, yürüyüşü zaman, ayarı insandır… Bu da gösterir ki, zaman ve mekân, insanla mevcuttur!”

Yukarıya çıkıp zeytin dallarını elindeki uzun sopayla tabiri caizse döven, bütün zeytinlerin aşağı düşmesi için çok gayret ve efor sarf eden biri, zeytinlerin düşeceği yeri hesap edemez.

Yanılmamışım. Babam geldi, üstünü değiştirip iki lokma atıştırdıktan sonra beni çağırdı. Duymazdan geliyorum; fakat susmak bilmiyor.